دانشگاه تهران محیط شناسی 1025-8620 38 3 2012 11 21 Combating with Desertification Process by an emphasis on Capabilities of Desert Areas (Case Study: Isfahan Province) مقابله با بیابان‌زایی با تأکید بر توانایی مناطق بیابانی (مطالعة موردی: استان اصفهان) 155 164 29157 10.22059/jes.2012.29157 FA علیرضا ذاکر اصفهانی استادیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article Although the geographic and climatic conditions of the desert itself is not really growing, knowing about the Iranian desert is important. What expands the deserts is the relationship of the desert areas with of the natural environment itself. Degradation of water resources, soil and especially vegetation in the desert belt of Iran provided conditions caused desertification and their spread on the fringes of deserts and can intensify it. These affected by the social and economic transformations in recent century and go into the critical situation and every day it is added to the extent. Since 40 years ago, at least 20% of forestry lands, its mountains slops degrade and has provided the background for the development of desert conditions. Although the fragile ecological conditions and natural desert areas should be accept as a fact, but regardless of this fact, natural, social and cultural aspects create the special effects. Diversity of climate, communities, tribal, rural, nomadic life, and together the diverse forms of cultural diversity in light of contemporaneous can be seen. The Iranian plateau involves the mountain of Sahand to Damavand and Dena to Taftan, provides the context for economic, social and cultural development which has immense potential in the heart of nature, threats can be turned into opportunities. دانستن درباره بیابان‌های ایران از آن حیث اهمیت دارد که شرایط جغرافیایی و اقلیمی بیابان خود به خود، هیچ‌گاه رو به گسترش نبوده و نیست. آنچه بیابان‌ها را گسترش می‌دهد رابطه‌ای است که از نظر طبیعی مناطق بیابانی با محیط پیرامون خود دارند. تخریب منابع آب و خاک و بویژه پوشش گیاهی در مناطق کمربندی بیابان‌های ایران، شرایطی را فراهم آورده که بیابان زایی و گسترش آنها را در حاشیه بیابان‌ها سبب شده و تشدید می‌کند. از این روی این بخش تحت تاثیر دگرگونی‌های اجتماعی و اقتصادی حداقل یک قرن اخیر به سوی وضعیتی بحرانی پیش رفته و روز به روز به وسعت آن افزوده می‌شود. این تحقیق به روش اسنادی و با تحلیل داده‌های موجود در بوم‌های بیابانی استان اصفهان با هدف معرفی پدیده بیابان زایی در این استان و راهکارهای مقابله با آن با استفاده از قابلیت‌های موجود این مناطق همچنین معرفی استعدادها و توانائی‌های قابل بهره‌برداری این مناطق از جمله اکوجهانگردی، و ژئوجهانگردی و جهانگردی ورزشی انجام گرفته است. نتیجه این‌که اگرچه شرایط شکنندة اکولوژیک مناطق بیابانی را باید به عنوان یک واقعیت پذیرفت، اما صرف نظر از این واقعیت از لحاظ طبیعی و همچنین از جنبه‌های اجتماعی و فرهنگی جلوه‌های خاصی را نظیر تنوع شرایط اقلیمی، اجتماعات عشایری، روستایی، اشکال متنوع زندگی کوچ نشینی و یکجا نشینی و گوناگونی فرهنگی به وجود آورده است که می‌توان با مدیریت سرزمین علاوه بر ایجاد بستر توسعه پایدار از این منابع به نحو مطلوب استفاده کرد. https://jes.ut.ac.ir/article_29157_39d9ed17e9496bdabfdc1d0a6d89c38d.pdf