دانشگاه تهران محیط شناسی 1025-8620 35 52 2010 01 21 Participatory Design in Rural Environment نقش مشارکت در طراحی محیط روستایی 21632 FA حسن دارابی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی Journal Article 1970 01 01 A rural environment is reflect of the historical practices over the time, mutually feedback of human settle, activities nature and include aesthetic quality, environmental function, local knowledge, tradition and customs. But rapid growth of consuming economy and emphases only on functional character without linkage to different environmental socio-cultural and economic condition led to model of design that can not to reproduce their valued in landscape. This process result is unsustainably in rural environment. Sustainable literature introduced deferent aspect of this unsustainably and prevention methods. But less pay attention to nature of operational method. Nature of design is base on dialectic linkage between social and natural systems, holism approach and so on. So design sustainable environment without pay attention to deferent actors, social groups and stockholders and their behaviors is impossible. When design will be reach to its optimal condition that happen in social context with applying participatory methods. Participatory methods are the answer to need of action quality for sustainable environment. Participation can improve condition that affect of sustainable environment. Some sample proved that applying participatory methods can improve result of design and shape new approach in local community to attract in different process of design and implementation. Applying Participatory methods does not mean that solve all problems. Participation has two face of a coin. It has positive impact but can result negative impacts too. Because this function of participation it need to managed and solve inherent conflicts. These articles try to explain participation and rural environment design linkage, positive and negative impacts and its conflicts through some samples. محیط روستایی, بازتاب ماهیت فعالیت/ سکونت انسان در بستر زمان, بهره‌مند از کیفیت زیباشناسانه وکارکردهای زیست‌محیطی است. از طرف دیگر متأثر از دانش مکانی و فرهنگ بومی است. رشد سریع اقتصاد مصرفی و تأکید بر کارکرد, کم توجهی به ابعاد مختلف محیط روستایی, منجر به شکل‌گیری الگوهای ناتوان از باز‌تولید ویژگی‌های حاکم بر آن شده که ناپایداری ارمغان آن است. گسترش این وضعیت منجر به طرح ابعاد ناپایداری در ادبیات توسعة پایدار همراه با ارائة راه مقابله با آن شده است. اما کمتر به چگونگی انجام اقدامات برای دستیابی به پایداری پرداخته شده است. با توجه به ماهیت طراحی محیطی مبتنی بر اصولی مانند نگرش علمی پیوند نظام طبیعی و اجتماعی, کل‌گرایی و مانند آن, نمی‌توان محیط پایداری را بدون توجه به نقش گروههای ذی‌نفع در این فرایند طراحی کرد. بدیهی است‌که این نقش زمانی به کمال مطلوب خواهد رسید که بستر مناسب برای مداخلة معنادار هدفمند و سودمند مردم فراهم شود. دستیابی به این مهم فقط در قالب طراحی مشارکتی امکان‌پذیر خواهد بود. مشارکت پاسخی به چگونگی اجرای اقدامات مورد توجه توسعة ‌پایدار و ابزار بازتاب ویژگی‌های فرهنگی اجتماعی و اقتصادی در طراحی است. به همین دلیل مشارکت ضرورتی انکار‌ناپذیر در دستیابی به محیطی پایدار به شمار می‌آید. اما این بدان معنا نیست که کمال غایی در گرو طراحی مشارکتی است. مشارکت ضمن برخورداری از پیامدهای مثبت متضمن آثار منفی و تعارضاتی است که باید مدیریت شوند. در این مختصر تلاش می‌شود بر اساس نتایج یک ارزیابی نقش مشارکت در تعالی طراحی محیط روستایی تبیین, پیامدها و تعارضات حاکم بر آن مطرح و نمونه‌هایی از آن ارائه شود. https://jes.ut.ac.ir/article_21632_2d9c4a075ec112e53bd27cee58c16401.pdf