دانشگاه تهران محیط شناسی 1025-8620 34 45 2008 05 21 Determination of Ecological Footprints of Dense and High-Rise Districts, Case Study of Elahie Neighborhood, Tehran تعیین ردپای اکولوژیکی در نواحی شهری پرتراکم و بلندمرتبه (نمونة مورد مطالعه:محلة الهیه تهران) 19331 FA پریماه صمدپور شهرزاد فریادی Journal Article 1970 01 01 This research is focused on evaluation of environmental impacts of the dense and high-rise urban developments in Elahie neighborhood, Tehran by applying the Ecological footprints analysis. The primary analysis of the land use changes from 1979 till 2005 showed that the built areas increased by 250% whereas the open and green spaces decreased by more than 1.7 times. The degradation of open and green areas by the built areas has been determined as one of the most significant environmental impacts of the high-rise neighborhood development. In addition, it was discovered that the real ecological footprints of neighborhood (to meet its resident's needs) is 5 times more than its statistical area and 1.6 times more than Tehran city. Based on our results, it can be concluded that the Elahie neighborhood is being consumed by more than its real environmental carrying capacity. Furthermore, it seems that there was no plan for green space developments to compensate for the increase in construction of the high-rise buildings during the studied period. Finally it was demonstrated that the Ecological footprint analysis based on the "land consuming" criteria (as a common and measurable criterion) can be applied to and developed as a suitable environmental impact assessment tool of small scale urban developments. هدف این تحقیق، ارزیابی آثارمحیط زیستی افزایش تراکم جمعیتی و ساخت و سازهای شهری، بخصوص بلند مرتبه سازی در نواحی و محله‌های شهری است. نمونة مورد مطالعه این تحقیق، محلة الهیه یکی از معروف‌ترین نواحی توسعة ساختمان‌های بلند در شهر تهران است. ابتدا مقایسه روند تغییرات کاربری‌های محلة الهیه نشان داد که در فاصلة سالهای 1358 و 1384 اراضی ساخته شده در حدود 5/2 برابر افزایش و متعاقبأ زمینهای سبز و باز به میزان 7/1 برابر کاهش داشته است. این کاهش به عنوان یکی از مهم‌ترین آثار محیط زیستی افزایش ساخت و ساز‌های محلة شناسایی شد.سپس با استفاده از روش "ردپای اکولوژیکی" مشخص شد که میزان "زمین مصرف شده" برای تأمین نیاز‌های مصرفی ساکنان ناحیة الهیه درسال 1384 بیش از 5 برابر مساحت ناحیه و6/1 برابر کل مساحت شهر تهران بوده است. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که توسعة محلة الهیه سهمی بسیار فراتر از ظرفیت محیط‌زیستی خود مصرف می‌کند. همچنین در برنامه‌های توسعه محله، افزایش فضاهای سبز و باز برای جبران آثار افزایش فضاهای پر یا ساخته‌شده پیش‌بینی نشده است.در نهایت مشخص شد که روش"ردپای اکولوژیکی" می‌تواند به‌عنوان ابزار مناسبی برای ارزیابی و مقایسة کل آثار محیط‌زیستی در مقیاس توسعه‌های درون‌شهری برحسب معیار و واحدی مشترک یعنی"زمین" تطبیق و تعمیم یابد. https://jes.ut.ac.ir/article_19331_deacff5ff472f852fe17f623cc9ecd70.pdf